كار از انجمن عكاسان مريوان 85/1/28 تا 85/2/2

مريوان _ نگارخانه

به مناسبت جان باختن که ژال یعقوبی

 که ژال از خیل خوبان بود که درعرصه ی عشق وزندگی، بیرق آزادی خواهی را برگزید، درسلسله ی دوستی و مهربانی نمونه ی حلاوت و رفاقت بود درمیان جنگل نامردمی ها ونابرابریها که قانون رازبقا حاکم بود خیلی زود قد کشید و خودش را به کانون محبت و همکاری نزدیک کرد آن وقتها که دست دردست یکدیگر زنجیره ی کارو تلاش برای نجات در قلب جامعه جاری بود وهمه باهم لحظه شماری میکردیم که بیرق آزادی خواهی را با خون دل در کوچه وخیابان شهر به اهتزاز درآوریم کژال درمیان جمع  دوستان آرام آرام فعالیت میکرد وخستگی ها و ترس واسترس را با لبخند ها ی نرم و شیرینش کوچ میداد. مدال هشت مارس را برسینه کوبید سالن آزادی را چند هزار نفر شاهد بودند که کژال ودوستانش عدالت و برابری را فریاد کردند ودرقلب مردم شورو شوق آفریدند. کژال همانند دیگر همراهانش نمونه ی شعور بود . درس امید به رهایی را در گوش خاموشان شهر می خواند.روز8مارس 82 باجسارت تریبون را در دست گرفت و به عنوان نماینده کمیته دانشجویان قطعنامه ای را بیان کر د که مطالبات دانشجویان وزنان را نمایندگی میکرد وندای پشتیبانی از جنبش ازادیخواهی و برابری طلبی جان کلام این بیانیه بود. که ژال به چهره ای محبوب درمیان مردم و همراهانش تبدیل شد نقطه ی امید برای زنان محل زندگیش دانشجویان همقطارش بود درمیان محافل وتشکل ها می درخشید . راهش را انتخاب کرده بود هدفش رهایی بود وتا آخرین روزهای زندگی کوتاه اما پرمعنی و گرانبهایش دراین راه تلاش کرد .

با کمال تاسف وتاثر، خبر ناگواری در گوش شهر پیچید که ژال در اثرتصادف جانش را ازدست داده است. خبری نامیمون و غم انگیز ، دوستی از تبار خوبان ازمیان مارفت.افسوس افسوس !…..... جان باختن که ژال را به همه دوستان ، جامعه حمایت از زنان و خانواده محترمش تسلیت می گویم . راهش بردوام و یادش را گرامی میدارم.

وداع با  نازنين گل پر پرم كژال

شربتي از لب لعلش نچشيديم وبرفت

روي مه پيكر او سير نديديم وبرفت

گويي از صحبت ما نيك به تنگ آمده بود

بال بر بست به گردش نرسيديم و برفت

يادته هر وقت زنگ ميزدي يه جورايي خودتو برام لوس ميكردي وادا در مياوردي يادته هم اش قربان وصدقه ام ميرفتي و گاهي حرصم را در مياوردي ومن از لوس بازيهات عصباني ميشدم وتو قهقهه ميزدي اي دخترك شيطان من، چه داغي بردلم گذاشتي هر چه بيشتر زنگ ميزدي به ديونه بازيهات بيشتر عادت ميكردم ميگفتي وميخنديدي ميگفتي وميگريستي .

اخرين شبو يادته از دلتنگي هات گفتي ومن ماتم برد يعني تو انهمه درد داشتي ومن نميبايست بدانم؟ اشكهاي  آن شبت چه  قدر زجرم داد منم برات از رنجي كه ميبرم گفتم انگاري تو گوشي اشكهامون قاطي شده بود. بعدش خنديدي و گفتي غصه بسه من تا چند روز ديگه ميام اونجا كار پيدا كردم كلي ذوق كردم گفتم آنوقت ميموني خونه خودم وميشي دختر بزرگم وچه لذتي داره دخترت دوست وهم راز وهمدلت باشه  اخ اخ كه چطور دلم راسوزاندي ؟ گفتي با دوستام ميام آ مدي اما مثل نسيم گذري كردي ورفتي وگفتي دوباره بعدازتعطيلات ميام .

وقتي بهم خبر دادند كه خانواده ات تصادف كرده اندوخيلي هارو از دست دادي  به بچه ها زنگ زدم كه تا من ميرسم مواظب روحيه توو حسن باشند ميدانستم دل نازكت چه زود ميشكنه ونگرانت بودم ضربه سختي وجانكاهي بود گفتند عزيز ترينا تو از دست دادي  مليحه، ماهان، ئاسو، الهه و زاهد. سريع امدم.تا در تحمل اين مصيبت كنارت باشم كه اشكامون يكي بشه آخه منم داغ از دست دادن عزيزام دلمو ريش ريش كرده و بايد با دلي دردمند تسلايت ميدادم و كمكت ميكردم كه از پا نيافتي همانطور كه من نيفتادم وخيلي هاي ديگر. اما وقتي رسيدم در ميان بهت ونا باوري گفتند تو هم پر پر شدي با دوستاني كه قراربود بديدنم بياي همراه يك دسته گل سرخ به ديدنت امدم اماتلي از خاك جسم بي جانت را

به جاي من دراغوش گرفته بود ومن ..... در حسرت بوييدن وبوسيدنت گريستم  .داغ از دست دادنت قطرهاي اشكيه كه در خلوت دل بر ديدگانم جاريه باورم نميشه تمام افكار وآرزوهات به اين راحتي به خاك سپرده بشه چه بيرحمانه پر پر شدي . اي رفيق نيمه راه رفيقات را بدجوري تنها گذاشتي به اين ميگن شرط رفاقت ؟چه    سنگدلند انهايي كه ميگن گريه نكن نميتونم دارم دق ميكنم داغ از دست دادنت تبي شده وافتاده بر جان شيفته ام گريه مال دل تنگه ومن سالهاست دلتنگ وپر دردم بدرود دوست بيقرار ونستوه دوست جوانم من از يادت نخواهم برد و در خلوت وتنهايي هام حرفهاي دلم را برايت خواهم گفت.

سه شنبه 15فروردين 85

به آرمين عزيزم

نازنينم :وقتي دمدماي غروب ديدمت كه از خريد اومدي وبسته اي كه توش پيرهن بود به سينه ميفشاري باخنده  گفتم مباركت باشه همراهيمون نميكني؟

 ديدم بدجوري رنگ پريده ونگراني و اشك تو چشمهاي قشنگت حلقه بسته گفتي پيرهن مشكيه ميخوام برم بيمارستان سامان دوستم تو تصادف كشته شده بايد برم چه بيتاب رفتي و چه غروب سياهي بود ؟ فردايش احوالت را پرسيدم گفتند رفتي درخت بكاري گفتم كجا گفتند سر مزار سامان ميترسي گرماي تابستان اذيتش كنه ؟ وديدمت كه چشمات از فرط گريه سرخ شده بود به سرخي گونه هاي گلگونت وقتي سر شار ازنيروي جواني ميخندي. در  غم از دست دان دوستت پنهان از تو گريستم رفتي مسافرت كه حال وهوايي عوض كني ووقتي برگشتي اينبار تو مرا در غم از دست دادن دوستم سياهپوش ديدي عجب حكايتيه فقط به فاصله چند روز دل من و تو گر گرفت اي بميرم براي دل من و تو وتمام آنهايي كه كژال و سامان وبقيه را از دست دادند چه سالي را شروع كرديم ؟نمي خوام ونمي تونم بهت تسليت بگم  تسليت يعني پاياني برهمه چيز اما سامان ياد و خاطراتش هميشه با تووتمامي اونهايي كه دوستش داشتند همراهه آرزوي روزهايي سر شار از زندگي وتلاش را برات دارم به اميد فردا وفرداهاي بهتر.

دوستان سلام :

چند نفري بامن تماس گرفته وانتقاد كرده ايد كه چرا تو وبلاگت

نظرات افراد مختلف با ديدگاهاي متفاوت درج كردي؟ببينيد دوستان وبلاگ يك وسيله اطلاع رساني وبيان كننده مجموعه نظرات يك فرده  هرشخص براي ارتباط گيري روشي داره ومن نيز اين روش را مي پسندم مثلا درج خبر  جشنواره آ دم برفي و مراسم آن كه حركتي انسانيه مطالب مربوط به آن براي خبر رساني. ويا برگزاري مراسم 8 مارس در دو روز با دو ديدگاه متفاوت ومقايسه اين دو ديدگاه ونقد وبر رسي مسائل حول وحوش آن براي كساني كه نبودن ميتونه قدمي باشه براي مقايسه ها ونتيجه گيري هامون. اين روزا داد همه از ظلم وخشونت به زنان و كودكان به هوا رفته اما كمتر كسي به كثيفترين وغير انساني ترين شكل آن بعد از كشتن يعني عليه خشونت وآ زار جنسي زنان وكودكان بها ميده ومن با آوردن ودرج مقالاتي از اين نوع ميخوام بيشتر روش كار بشه ممكنه حتي زياد با صاحبان اينوشته ها همفكر نباشم ولي ازمچموع نظرات وراهكارها ميتونم به نتايج جالبي برسم 2 – انتقاد شده كه بيشتر بايد نوشته هاي خودتو درج ميكردي نوشته هاي من با اسمم پروين در پايين صفحه هست وميتونيد بخونيد ونظر بديد هركس نوشته هامو بخونه ميتونه افكارم را بفهمه و قرار نيست از هركس كه نوشتم حتما پيرو نظراتش باشم

موفق باشيد به اميد روزهاي بهتربراي همه .

تنها انكه بزرگترين جا را

به خود اختصاص نمي دهد

از شادي لبخند بهره ميتواند داشت

انكه جاي كافي براي ديگران دارد

صميمانه ميتواند

با ديگران بخندد

با ديگران بگريد

مارگوت بيگل

ترجمه شاملو

کانون زنان ایرانی_فریده غائب:وقتی مواردی از آزار جنسی پدر به دختر به عنوان نمونه هایی از کودک آزاری در میزگرد"بررسی فعالیتهای سازمانهای غیر دولتی درباره کودک آزاری"عنوان شد,با عکس العمل شرکت کنندگان جلسه مواجه شد وچهره هایشان را در هم ریخت.
نسرین ستوده ،لیلا ارشد،فرخنده برکسه هر سه در حرفهایشان از مواردی از آزار جنسی پدر نسبت به دختر سخن گفتند و این حاکی از وجود چنین پدیده ای است که نمی توان آن را انکار کرد و به عقیده صاحب نظران مسئولان قضایی نیز از برخورد با آن بی توجهی می کنند.
نسرین ستوده،وکیل انجمن حمایت از حقوق کودکان از دختر 13 ساله ای یاد کرد که از پدرش باردار شده بود.دختر از ترس پدر و چاقویی که پدر در کنار رختخواب می گذاشت,سکوت میکرد...
این وکیل دادگستری نتیجه ی پرونده را با آهی بلند اعلام می کند:"قرار مجرمیت برای پدر با یک میلون تومان صادر شد و پدربزرگ دختر یعنی پدر مجرم این وثیقه را برای آزادی پسرش در اختیار دادگاه قرار داد."
در قانون کشور ما حکم زنا با محارم اعدام است. اما به عقیده ستوده اثبات آن به قدری دشوار است که در بیشتر موارد وکلا دست خالی از دادگاه باز می گردند.
ستوده ریشه اصلی بی توجهی مسئولان نسبت به اینگونه خشونتها را در یک جمله می گوید:"سپردن مبادی قدرت قانونگذاری و اجرای آن قانون به یک جنس می تواند مشکلاتی از این دست را به همراه داشته باشد."
سوء استفاده جنسی پدر از دختر پنج ساله اش نیز یکی دیگر از مواردی بود که ستوده به ان اشاره كردد.پدر و مادر یکسال از هم جدا زندگی می کردند و دخترک پنج ساله یک روز از روزهای هفته را پیش پدر بود...
هر چند با تلاشهای انجمن حمایت از حقوق کودکان و احراز سلب صلاحیت پدر, مدت زمان ملاقات پدر به شرط حضور مادر به سه ساعت در هفته تقلیل یافت, اما حضانت به مادر سپرده نشد.
ستوده در این باره می گوید:"دادگاه صریحا اعلام کرد که اظهارات شما فقط برای گرفتن حضانت مادر است .دادگاهها معمولا از چنین سوء استفاده هایی طفره می روند."
"از دو سال قبل پدر با دختر 15 ساله اش رابطه جنسی برقرار کرده است.دختر کمک میخواست تا بتواند در مقابل خواسته پدرش مقاومت کند.او خود ارضایی نیز دارد.دچار عذاب وجدان شده است.پدر عنوان کرده که مادرت مرا ارضاء نمی کند و جدیدا گفته که می خواهد زنی را صیغه کند."
لیلا ارشد,نماینده صدای یارا در ادامه با بیان موردی از خشونت جنسی پدر به دختر گفت:"پدر عصبی و سلطه گر است.رابطه خوبی با دختر خود ندارد.شبی با دیدن فیلم های نا مناسب به سراغ دخترش رفته است. دختر شدیدا ناراحت است و می خواهد از خانه فرار کند.پدر عنوان کرده که میخواسته دختر را "تست جنسی"کند."
بر اساس آماری که "صدای یارا"ارایه می دهد,60 درصد موارد تنبیه کودک توسط مادران انجام شده است.
او از خشونت خاموش نام می برد. خشونتی که در مورد زنان اعمال می شود.او در این باره می گوید:"در مواردی مادران اعلام کرده اند که چون مورد بی محبتی ,بی توجهی و انواع آزارهای جسمی و روحی از طرف همسرانشان قرار می گیرند و به خواسته های آنه بی توجهی می‌شود،آنان ناخواسته"دق دلی"خود را روی فرزندان شان خالی می‌کنند.
این امر نشان دهنده این است که خشونت مسری است.مردان در جامعه مورد خشونت قرار می گیرند,آن را به زنان خود منتقل کرده و زنان نیز آن را به کودکانشان."

زنان كودك

خبر تلخ وجانكاه بود در شهر كوچكمان مريوان باز كودكي مورد آزار جنسي قرارگرفته و حامله شده بود اما اين مورد آزار فرق ميكرد ودخترك بينوا موردتجاوز برادر   چهارده ساله اش قرار گرفته بود ژيلا نو جواني كه در دوازده سالگي مادر شد اما زن بودن ومادر شدن را نه با ازدواجي فرخنده و در كانون گرم خانواده بلكه در سكوت غم انگيز خانه سلامت در بهزيستي تجربه كرد. ژيلا قرباني فقر فرهنگي ومالي شهرمان در خانواده اي پر جمعيت پرورش يافت كه پدر و مادر نا اگاه حتي خصوصيترين مسايل حريم خصوصي خويش رابا بي تفاوتي وبي مبالاتي جلو چشمان بهت زده و پرسشگر فرزندان به نمايش ميگذاشتند  تربيت غلط ونادرست فرزندان ، ويكسري مناسبات وروابط نادرست تاثير به سزايي در بوجود امدن اين فاجعه دردناك  داشت وژيلا وبختيار و طفلي بيگناه كه بدنيا نيامده همگان خواستار مرگش بودند براي هميشه از لذت يك زندگي خوب بي بهره ساخت وتبديل به مردگاني متحرك شدند  كه به جز خاطره اي وهم انگيز در اذهان عمومي چيزي از آنها نماند. قربانياني از اين نوع را قبلا هم ديده بودم فاطي سيزده ساله كه فرزندي از پدر داشت وهردو دستگير شده بودند پدر با رضايت مادر از زندان آزاد شد وفاطي ماند ويك بچه ناخواسته و ايندهاي تاريك شهلا را ديدم كه مورد تجاوز دايي قرار گرفته بود ووووو.

وقتي قضيه ژيلا پيش آمد شهر يكپارچه خشم واعتراض شد و همه خواستار اعدام ژيلا و بختيار شدند تا ريشه فساد خشك بشه ودر س عبرتي براي  همه تا جامعه سالم  ما همونطوري پاك وبكر باقي بمونه باعث بد آموزي براي ما ادماي منزه وبيگناه نشه.!؟ آخ كه چقدر دلم از اين قضاوت نادرست وظالمانه مردم سوخت  يعني با اعدام انها ريشه فساد واقعا ميخشكد؟ ديگر باندهاي فساد وفحشا در جهان از بين خواهد رفت و همه قاچاقچيا ن انسان ومواد مخدر نابود خواهند شدباند        در فرانسه آخرين باند حيواني كودك آزاري خواهد بود؟ ديگر در فنلاند كودكان را در هتلها به اجاره نميگذارند ؟كودكان خياباني مورد آزار جنسي قرار نميگيرند ؟ديگر تمام خانواده ها در سر تا سر دنيا برنامه هاي اموزشي وتربيتيشان طوري خواهد بود كه فرزنداني پاك وسالم تحويل جامعه خواهند داد ؟ ديگر كودكي چهار ساله مورد تجاوز پدر قرار نميگيره؟.راستي اگرژيلا وبختيار فرزند خودمان بودند خواهان حكم اعدام وسنگسار شان ميشديم ؟ مطمينم كه نه .مرگ خوبه اما براي همسايه !!

 هنگامي كه با پدرشون حرف زدم ميگفت در اوايل آنقدر فشار مردم براي اعدام وسنگسارشون زياد بود وآنقدر سرزنش شدم كه اگر مسئول پرونده شان وكمكهاي فكريش نبود ديوانه ميشدم . تمام اين چراها و دردهايي كه چون نيشتر جان  دردمند را ناآرام وبي قرار ميكرد باعث شد در حد  توان و  محدوده امكاناتم تحقيقي راجع به كودك آزاري داشته باشم واز تمام انسانهايي كه اين مسئله رنجشان ميدهد بخواهم كه همكاري كرده واگر مطلب و راهكاري دارند ياريم دهند تا و به كمك هم قدمي هرچند كوچك در ريشه يابي وحل ا ين معظل برداريم چون درد هايمان مشترك است وتنها به ياري هم ميشود كاري كرد.امروز ژيلا وبختيار وشايد فردا فردي از اعضاي خانواده ما. مقالاتي كه در همين رابطه از اينترنت گرفته ام ارزشمند است وراهنماي راهم .ومن ضمن تقدير از محققان اين امر به خودم اجازه دادم تا از تحقيقات ارزند ه شان كمال استفاده راببرم منتظر پيشنهادات و مقالاتتان هستم

شهريور 84

- گزارشي از نمايشگاه آخر كوچه اعتياد  از تاريخ 9تا13 بهمن در شهر مريوان

 دوستاني كه موفق به ديدن نمايشگاه آخر كوچه اعتباد در تاريخ چهارم اسفند نشدند خواسته اند كه گزارشي از آن را تهيه كنم

اين نمايشگاه با هدف شناساندن اعتياد يكي از چهرهاي زشت و كريه آسيبهاي اجتماعي ايدز و اعتيادبا نام آخر كوچه اعتياد  از طرف انجمن بهبان بانوان سنندج و با تلاش بي وقفه جمعي از زنان ومردان فعال مريوان در نگار خانه اين شهر برگذار شد. نمايشگاه با استقبال عالي مردم روبرو شد واولين نمايشگاهي در سطح شهر بود كه مردم با گل وشيريني ميامدند وتشويقمان ميكرذند و هنگام بيرون رفتن ما اشك وترس ووحشت را  در چشمانشان بخصوص جوانها مي ديديم خيلي از پدر ومادرها با اظطراب ونگراني و انديشيدن به آينده نا معلوم فرزندانشان بيرون مي رفتند. جالب اينكهگاها ميديديم كه عدهاي از جوانان قرباني شهرمان ميامدند خموش و دردمند وبعد از ديدن نمايشگاه چون سايه اي محو ميشدند . دوست داشتم چيزي ميگفتند از درد و رنجشان وما هم جواب ميداديم شما قرباني و مريض هستيد نه عامل و جاني اما.....

 هماهنگي بين تصوير وموضوع كه با همفكري دوستان د ست اندر كار بوجود آمده بود يكي از دلايل عمده استقبال بود وهمچنين خودكشي جواني در همان اوا نبه خاطر عدم توانش در ترك اعتيادو كشته شدن يك برادر به دست برادر ديگر كه بي سرپرست ومعتاد بودند و يكي از انها با تزريق نا درست باعث مرگ ديگري شد از ترس اورا به دار آويخت وبعدها دستگيرشد.

.  براي شروع از تابلويي ا ستفاده كرديم كه يك فرد معتاد را نشان ميداد كه در كنارش  آيينه ايي تزيين شده ولي شكسته جلب توجه ميكرد . و آنرا نماد برباد رفتن تمام آرزوهايش در تشكيل خانواده وآغاز يك زندگي  سالم قرار داديم وبعد از تولد كودك واغاز دوران كودكي كودكان طلاق واعتياد شروع كرديم تا مراحل نوجواني كه اوقاتشان به جاي نشستن دركلاسهاي درس وآموزش در بيغوله ها و با كشيدن مواد مخدرسپري   ميشد . وبعد مرحله جواني ودوست داشتن وهزاران اميدي كه با خمار شدن وولو شدن در گوشه خيابان رنگ نا اميدي  وسياهي ميگرفت وبلاخره مراحل پيشرفته اعتياد كه در نهايت به بيخانماني ودر بدري ومرگي دلخراش در كوچه پس كوچه هاي شهر منجر ميشد . در كنار يكي از تابلوها كه دو جوان معتاد را نشان ميداد ويكي از انها خمار در گوشه اي ولو شده بود زني را ديدم كه همراه برادرش بي صدا اشك ميريخت از من آدرس عكاس آن تابلو را خواستند دليلش راپرسيدم گفتند اين عكس برادر ماست كه معتاد بود وچهارسال پيش از خانه بيرونش كرديم رفت وديگر  برنگشت حالا ميخواهيم او را به خانه بياوريم ميگفت واشك برپهناي صورتش جاري بود وبرادر ش نيز  اندوهگين و سر در گريبان ومن متاثر ومتاسف از اينهمه قرباني گمنام.نمايشگاه بعد از چهار روزوبا استقبال بي نظير جوانهاوخانواده ها  پايان يافت در حاليكه خيلي هاگله مند  كه بيخبر بوده اند. وما شرمنده از اينكه نه وقت ونه امكانات تبليغ گسترده داشتيم چون فرداي همان روزي كه تابلوها رسيد نمايشگاه را براه انداختيم . مسئول كتابخانه شماره يك مريوان كه در طبقه اول ساختمان بود با چهره اي متبسم ميگفت تا به حال نديده ام كه اينچنين استقبالي از نمايشگاهي بشود خيليها همين حرف را تكرار ميكردندو اينمايه خوشحالي ودلگرميمان بود .در پايان ازهمه ميخواهيم كه به خاطر تمام كمي وكاستي هايمان برما ببخشايند قدم اول بود. هدفمان شناشاندن آسيبهاي اجتماعي: فقر، اعتياد، فحشا ،كودكان ،خياباني طلاق وپناهندگي وراهكارهاي مقابله با آن است . واميدوارم به كمك همه شما قدمهاي بعدي را محكمتر وكارسازتر برداريم 

18 بهمن۸۴

 انجمن زنان مریوان ظاهرا در جهت تشویق زنان ودختران مریوان در چهارم آذر ماه قرار است شب شعری ویا بقول دست اندرکاران آن  " کنگره ای ادبی"  برگزار کند.
با توجه به عدم حضور اکثر صاحب نظران وکارشناسان فن جهت شرکت در فستیوال "گلاویژ"، من نتوانستم بفهمم گوی ومیدان بدست کدام کارشناس وصاحب نظر داده شده که توانایی برگذاری این " کنگره عظیم" را دارد؟! بحث در مورد این انجمن و سیر حرکتی که پیش گرفته وچرخش 180 درجه ای آن برضد منافع زنان بحث مفصلی است که زمان ومکان خاص خود را میطلبد ودر فرصت مناسب به ان خواهم پرداخت. بحث این مقاله انجمن زن مریوان، هنر و زنان هنرمند و برخورد این انجمن به روز جهانی "نفی خشونت علیه زن" است. شکی در این نیست که هنر زیباترین و لطیف ترین احساسات بشری است وکسی منکر شعر وادبیات و رمان و نقاشی برای تغذیه روان بشر نیست. اما کدام هنر؟ هنر یعنی چه؟   لذت خالی وبی  ریشه...؟! راستی ما از کدام دریچه به این افق گسترده فرارویمان می نگریم هنر را برای چه میخواهیم ؟هنر برای هنر؟ هنر برای پول؟ ویا هنر و روابط اجتماعی؟
زنان انسانند وحق دارند بنویسند شعر بسرایند ونقاشی بکشند و زنان مریوان نیز حقشان است که سنت شکن باشند وپرده ها را کنار بزنند و برترس وبی اعتمادی زنانه شان که حاصل تلقینی به قدمت تاریخ بوده فائق آیند و در تمام عرصه ها از جمله هنر عرض اندام کنند و تواناییهایشان را بشناسانند. کافی است قدم اول را بردارند، ترس میریزد و مرحله بعد، آگاهی وهدفمندی است و آنگاه شعر، واژه وهنر معنا میابد. زندگی جاری است و شعر و نوشته ی پویا و خلاق، ورد زبان وآمیخته جان میشود.
آنکه قلم بدست میگیرد ومی نویسد، زن و مرد بی سواد ومعذور نیست. او در مقابل نوشته وسرودش مسئول و متعهد است. دختری در سکوت خاکستریش از احساسات لطیف زنانه میگوید. زیبا ونرم. زحمتش پر ارج، اما  در اشعار و حر فهایش جایی برای "نادیا انجمن" شاعر افغانی و سایر زنانی که بی رحمانه قربانی خشونت و مرد سالاری شده اند نیست. مرثیه ای برایش سروده نمیشود و نادیا ودوستانش در مهر و موم سکوت خاکستری انجمن زنان مریوان محو میشوند وفریاد مظلومیتشان در این "کنگره ادبی" به گوش هیچ زن مریوانی نمیرسد.
دیگری از گورستان وحشت در چند ورق داستان مینویسد ومثلا ترس ودلهره نسبت به مردگان بی جان و بی آزار قبرستان را می افزاید! اما از قبرستان ها و مرگ و فجایعی که جنگ افروزان و آدمکشان، در سرتاسر دنیا، در معابر و مساجد و عروسیها وعزاداریها و مدرسه و بیمارستان، برای زنان و کودکان و همه انسانها به ارمغان آورده اند، چیزی نمينویسند!
خانمی  راتشویق میکنندچون کتاب آشپزی کردی نوشته است اما از زنی که زندگیش را وقف فرزندش می کند و دست خالی برای معالجه کردنش کلینیک ها و بیمارستانهای کشور را زیر و رو می کند و تشعشعات رادیو اکتیو را بر جان خود هموار می دارد بلکه بتواند فرزندش را نجات دهد و تا پایان عمرش 24 بار شیمی درمانی می شود سخنی نمی گویند. همان داستان قدیمی و همیشگی فداکاری زنانه! اما نقطه برجسته و شایان تحسین این خانم، اینجاست که تا آخرین لحظات عمرش مایوس نشد و چراغی در دست با ناعدالتیهای حاکم و شرایط رقت بارش مبارزه کرد.
تصور نمی کنم در آستانه "روز جهانی نفی خشونت علیه زن" با تمام ارزش واحترام جهانی و تب و تاب  گرامیداشت آن، لاپوشانی کردن مشقات و زندگی وحشتناک زنان در ایران و خود سوزیها و قتل های ناموسی، ایدز و زنان خیابانی و ... توسط "انجمن زن مریوان"  در "کنگره ای ادبی"، غیر عمد و یا نا آگاهانه باشد. و یا اینکه در حاشیه و کاملا غیر ملموس سخن گفتن از معضلات اجتماعی آن هم در این روز از روی نادانی و سهل انگاری ایشان باشد. ( در این "کنگره"، برگزار کنندگانش به ارائه آماری کوچک از خود سوزی، برای خالی نبودن عریضه(!) اکتفا می کنند ). مشخصا چشم بستن بر واقعیات و وارونه جلوه دادن آنها توسط این انجمن کاملا آگاهانه است. ریا وفریبی زیرکانه است. لابد میخواهند با برگزاری این گونه مراسمها و جایزه دادن ها  آرامش پروانه ای و لطیف ما زنان مریوانی بر هم نخورد و در دنیای رویا های مخملیمان واژه های خشن ونا هنجاری چون خشونت و فقر و جنگ خاطرمان را مکدر نکند! و جزو زنانی به شمار  بیایيم که در بند هیچ چیز نباشیم، نه روز جهانی نفی خشونت و نه خشونت دیدگان و گرسنگان و کارتون خوابان و زنان تن فروش و خیابانی. "به من چه؟" و "به ما چه؟" ما زنان که در مریوان زندگیمان زیباست و اینجا نه خود سوزی هست و نه قتل های ناموسی و نه زنان خیابانی! باید لذت برد! حیف نیست این همه آرامش را بر هم زد؟!
جای تاسف عمیق است که زنان شهرمان اجازه میدهند که اینقدر راحت سرشان کلاه برود و حقشان ضایع شود. حقی که پوسته ای بی هسته شده و بر آن لباسی زیبا پوشانده اند. انجمن میتوانست فریاد درد مند زنان مریوان را همگام با زنان سراسر جهان سر دهد و تریبونی برای یکصدا شدن و پیوند زنان در ایران باشد. اما هدایت کنندگان آن نمی خواهند اینگونه باشد. چرا که منافعشان در تحریف حرکتها و آگاهی زنان است. چرا که می خواهند زنان خفقان بگیرند و صدایشان را در گلو حبس کنند. اینان تا امروز هیچ کاری برای زنان مریوان انجام نداده و هیچ کمکی به بهبود شرایط زنان در مریوان نکرده اند. دردهای زنان را در مریوان بروید و از دختران جوانی بپرسید که برای 5 دقیقه دیر آمدن از مدرسه هزار بار سین و جیمشان می کنند و وحشیانه کتکشان می زنند. از زنان و دخترانی بپرسید که بر روی تختهای بیمارستان به انتظار مرگ نشسته اند و مرگ و درد سوختن را بر جهنم زندگی ترجیح داده اند. اینان در واقع دغدغه شان "زن" و معضلات بیشمار زنان نیست. دختران و زنان آگاه و مترقی و جوان مریوان باید دست در دست هم دردشان را فریاد بزنند و برای بهبود شرایط زندگیشان تلاش کنند و این گونه انجمن ها را که در راستای خفه کردن صدای زنان تلاش می کنند بشناسند و افشا کنند. این زنان و دختران جسور مریوان هستند که باید حرکتی درست را بر پایه توان و جسارت خود آغاز کنند و برای باز پس گرفتن حق و حقوق و کرامت انسانی خود گام بردارند.  آگاه و توانمند شوند وخود را باور کنند. هنر و یا هر فعالیتی که  در خدمت رهایی انسانها و ازجمله زنان از دست روابط ظالمانه اجتماعی و فقر و خشونت باشد، زیباست  و به احساسات ظریف و لطیف، شعر، رمان، نقاشی و واژه ها معنی می بخشد.
زن امروز نیازمند شعری که از چشمهای نجیب وآقتاب صداقت و دستهای سپید ولبهای خموش و تن دردمند و تسلیم او میگوید نیست. او دیگر در دروغ زار پر از کرکس، فکر پرنده ای نیست که مرده و از پرواز مانده است. دیگر در شبهای خلوت و پر راز و رمز دردهایش نخواهد گریست و در تنهایی نخواهد زیست. زن امروز شعر زندگی جاری در بستر سبز رود را میسراید، پرواز را در دل آبی آسمان به خاطر می سپارد و با ترنم زیبا ترین نغمه ها، فریاد رهایی و ساختن دنیایی زیبا در فردایی با افق روشن را سر می دهد.